ابوظبی
اسناد ساواک نشان می‌دهد ایران با همراهی مصر و عربستان، ساختار اطلاعاتی و امنیتی امارات متحده عربی را در دهه ۱۳۵۰ پایه‌گذاری کرد.
شاه به دلیل ایفای نقش «ژاندارم خلیج فارس» و تبعیت از خواست آمریکا و غرب، ابوظبی را برای حفظ اتحاد شکننده امارات متحده عربی بر دبی ترجیح داد.
در دهه ۵۰ شمسی، شیخ راشد، حاکم دبی به دلیل اختلافات شدید با ابوظبی و تلاش برای خروج از فدراسیون امارات، از ایران درخواست کمک کرد.
زمستان سال ۱۳۵۶، فدراسیون نوپای امارات متحدهٔ عربی در آستانهٔ فروپاشی و رویارویی نظامی داخلی قرار گرفت.
امارات متحده عربی از بدو پیدایش درگیر اختلافات عمده‌ای بوده است. این اختلافات همواره در چگونگی اداره امور داخلی امارات و نیز در ترسیم سیاست خارجی این کشور نمود می‌یافت.
