شیخ زاید
اسناد ساواک نشان می‌دهد ایران با همراهی مصر و عربستان، ساختار اطلاعاتی و امنیتی امارات متحده عربی را در دهه ۱۳۵۰ پایه‌گذاری کرد.
در دههٔ ۱۳۵۰، ایران با کمک‌های مالی و عمرانی به شیخ‌نشین‌های فقیر امارات، در راستای ایفای نقش ژاندارمی آمریکا در منطقه، به مهار خطر کمونیسم در منطقه مهار اقدام کرد.
شاه به دلیل ایفای نقش «ژاندارم خلیج فارس» و تبعیت از خواست آمریکا و غرب، ابوظبی را برای حفظ اتحاد شکننده امارات متحده عربی بر دبی ترجیح داد.
در دهه ۵۰ شمسی، شیخ راشد، حاکم دبی به دلیل اختلافات شدید با ابوظبی و تلاش برای خروج از فدراسیون امارات، از ایران درخواست کمک کرد.
زمستان سال ۱۳۵۶، فدراسیون نوپای امارات متحدهٔ عربی در آستانهٔ فروپاشی و رویارویی نظامی داخلی قرار گرفت.
لایه‌های زیرین سیاست امارات، در میانهٔ دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی از حد تنش‌های فروخورده فراتر رفت و سرانجام به صحنهٔ علنی سیاست راه یافت.
