فروپاشی منافقین در مرصاد
۸ تیر ۱۳۶۷ بود که صدام حسین در نطقی تلویزیونی از نفوذ سازمان مجاهدین خلق به خاک ایران خبر داد. با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران، مسعود رجوی تشکیلات خود را در بنبست کامل سیاسی میدید؛ او معتقد بود که پذیرش صلح به معنای قفل شدن مرزها و فسیل شدن سازمان است. از این رو، ارتش ادعایی خودش را با رویای تسخیر سهروزه تهران و برپایی قدرت، روانه میدان کرد. پس از ورود به سرعت از قصرشیرین عبور کرده و وارد کرند و اسلامآباد غرب شدند. آنها بر پایه محاسبات درونگروهی، انتظار استقبال مردمی را داشتند؛ منتها چنین چیزی در میان نبود و همین عصبانیت از مردم باعث شد در مسیر پیشروی دست به خشونتهای شدید بزنند و جنایتهای بسیاری را خلق کنند.
ناآگاهی از توان نیروهای مسلح ایران و فقدان پایگاه اجتماعیشان باعث شد تا ستون زرهی آنان مستقیماً به یک تله نظامی وارد شود. در ۵ مرداد ۱۳۶۷، رزمندههای ایرانی با اجرای عملیات پدافندی «مرصاد» و با رمز «یا علی»، کار خودشان را آغاز کردند. مدیریت مستقیم شهید علی صیاد شیرازی و خطشکنی یگانهای هوانیروز باعث توقف و محاصره ستون زرهی سازمان در تنگه چهارزبر شد. شهید صیاد شیرازی در کتاب در کمین گل سرخ این لحظه را چنین روایت میکند: «در تنگه چهارزبر چنان جهنمی برای یاران صدام برپا شد که زمانی برای پشیمانی نمانده بود...»
بخشی از جنایات سازمان منافقین
مهدی افتخاری از اعضای قدیمی و باسابقه تشکیلات مجاهدین و ملقب به «فرمانده فتحالله»
تسلیحات گسترده اعطایی برای فروغ جاویدان
تسلیحات گسترده اعطایی برای فروغ جاویدان
تسلیحات گسترده اعطایی برای فروغ جاویدان
تسلیحات گسترده اعطایی برای فروغ جاویدان
نظرات