گزارش خاطره/ بر اساس خاطرات عزت شاهی (مطهری)


محسن کاظمی
6936 بازدید

گزارش خاطره/ بر اساس خاطرات عزت شاهی (مطهری)

 عزت شاهی به سال 1325 در خوانسار و در‌ خانواده‌ای مذهبی مـتولد شد.دوران کودکی‌ وی در فقر و تنگدستی گذشت.فقری چنان‌ عمیق که خیلی زود‌ شانه‌های‌ کودکی وی را بـه زیر بار مسئولیت کـشید و او را روانـه کار در کوره‌های آجرپزی و باغ‌ها و مزارع کرد.
عزت که آواز دهل تهران را از دور شنیده بود،پس از پایان‌ تحصیلات ابتدایی برای ادامه‌ تحصیل و کار به همراه یک رفیق نیمه‌راه،پای در مسیر سرزمین ناشناخته گذاشت.دوستش به‌ مـحض رسیدن به تهران بر سر یک دعوای کودکانه او را در‌ گاراژ‌ تنها گذاشت:
«حدود یک ساعت در گاراژ ماندم.وقتی دیدم هوا رو به تاریکی می‌رود به ناچار راه افتادم. من که تا آن موقع از شهرستان و مـحل زنـدگی خود بیرون‌ نیامده‌ بودم و اصلا ماشین ندیده بودم، مات و مبهوت به در و دیوار شهر نگاه می‌کردم.همه چیز برایم تازگی داشت.دل‌شوره و اضطراب تمام وجودم را فراگرفته بود.گیج و منگ و بی‌هدف مـی‌رفتم‌ و گـام‌هایم‌ را یکی پس از دیگری‌لرزان به زمین می‌گذاشتم.چیزهایی را هم که دربارهء بچه‌دزدی‌ها و فسادهای اخلاقی در تهران شنیده بودم،یکی‌یکی به یاد می‌آوردم و بر ترسم افزوده می‌شد.به‌ ناگاه‌ خود‌ را در مقابل‌ یک بـقالی‌ دیـدم‌.بقال‌،پیرمردی خوش‌سیما بود و از آن‌جا که شنیده بودم پیرمردها آدم‌های‌ خوبی هستند از رفتن بازماندم.
به بقال پیر آن‌قدر زل زدم‌ که‌ صدایش‌ درآمد.فکر می‌کرد من دزد هستم.ناگهان شروع‌ کـرد‌ بـه داد و بـیداد و ناسزا گفتن،و تهدید کرد کـه الآن مـرا تـحویل پلیس می‌دهد.من که حتی نمی‌توانستم از این‌ سوی‌ خیابان‌ به آن سوی خیابان بروم و قادر نبودم از لابه‌لای ماشین‌ها‌ بگذرم،ناگهان بغضم‌ تـرکید و شـروع کـردم زارزار به گریه کردن،می‌گریستم و می‌گفتم:من دزد نیستم!بـه خـدا من‌‌ دزد‌ نیستم‌!...»
پیرمرد وقتی به سادگی و بی‌پیرایگی این کودک گریان شهرستانی پی می‌برد‌،او‌ را کمک‌ می‌کند تا یکی از بستگان پدری‌اش را در ایـن شـهر بـزرگ بیابد.
عزت پس‌ از‌ یافتن‌ سرپناهی در مدت زمان کوتاهی برای خـود در یک مغازه آهنگری کاری‌‌ دست‌ و پا‌ می‌کند،اما از آن‌جا که دخل و خرجش با هم نمی‌خواند آن کار سخت را‌ وانهاده‌ و بـه‌‌ بـازار روی مـی‌آورد.او در بازار رنگ محنت و رنج را در سیمای مردم می‌بیند‌ و صدای‌ دل آن‌ها را می‌شنود.
وقـایع و حـوادث سیاسی پی‌درپی-چون فوت آیت اللّه العظمی‌ بروجردی‌،تصویت‌ لایحه‌ انجمن‌های ایالتی و ولایتی و مخالفت حضرت امام خـمینی(ره)بـا آن و جـنجال رژیم پهلوی‌ بر‌ سر انقلاب سفید و...در کنار بلوغ فکری و رشد آگاهی سـیاسی،اجـتماعی-خـیلی زود‌ پای‌‌ «شاهی‌»را به عرصه مبارزات سیاسی کشاند و او را با اعضای مؤتلفه اسلامی در بازار پیوند‌ داد‌. از آن پس عـزت در جـلسات و فـعالیت‌های ایشان حاضر می‌شد و از آن‌ جمله‌ در‌ راهپیمایی روز عاشورا و قیام 15 خرداد 1342 در تهران شرکت کرد.پس از سرکوب خـونین‌ قـیام‌ مردم‌ در 15 خرداد،وی به اتفاق چند تن از دوستانش گروهی را‌ بی‌نام‌ونشان‌ تشکیل دادند که هـدف آنـ‌ مـبارزه با رژیم شاهنشاهی با مشی قهرآمیز و مخفی بود که ابتدا‌ با‌ پخش اعلامیه‌ها و اطـلاعیه‌های‌ مـخالفت‌آمیز علما و روحانیون و دانشجویان و اقشار مختلف جامعه علیه سیاست‌های‌ رژیم‌‌ شروع شد و بعد دامـنه آن بـه آتـش‌ زدن‌ طاق‌نصرت‌ها‌ در جشن تاجگذاری و حمله به مراکز اسرائیلی‌ در‌ هنگام برگزاری مسابقات فوتبال ایران و اسرائیل در اردیـبهشت 1347 کـشیده شد:
«...مسابقات حدود‌ ده‌ روز طول کشید و ما با‌ دوستان‌ خود در‌ گروهی‌ کـه‌ شـکل داده بـودیم از شب اول‌ که‌ مسابقات شروع شد،هرشب حدود ده هزار تراکت و اعلامیه چاپ و پخش‌ می‌کردیم‌.
در‌ امجدیه‌[ورزشگاه شـهید شـیرودی‌]ما بـه چهار گروه‌ تقسیم شده بودیم و در‌ چهار‌ طرف‌ استادیوم مستقر بودیم.با‌ ردوبـدل‌ شـدن هرشوت احساس،صدای تماشاچیان به آسمان‌ برمی‌خاست و ما در این لحظه‌ها دسته‌دسته‌ اعلامیه‌ بر سر آنها مـی‌ریختیم...هـمهء‌ بازی‌ها‌ انجام‌‌ شد.آخرین بازی‌،بازی‌،تیم ملی ایران با‌ اسرائیل‌ بـود...ایـن مسابقه برای رژیم اهمیت زیادی‌ داشت و نـمی‌خواست کـه پس از پایـان مسابقه‌ اجتماع‌ و یا تظاهراتی صورت بگیرد و تـمهیداتی را‌ انـدیشیده‌ بود.دوستان‌ ما‌ با‌ پرت کردن حواس پلیس‌ اطراف و رانندگان،اتوبوس‌هایی را-که برای نـقل و انـتقال جمعیت در کنار استادیوم آماده کـرده بـودند‌-پنچر‌ کـردند.
مـن بـرای آتش زدن چند‌ مکان‌،خود‌ را‌ آماده‌ کـرده بـودم و چند‌ شیشه‌ کوکتل مولوتوف را در جیب‌های کت گشادی که به تن داشتم جـاسازی کـرده بودم که خطر‌ آتش‌ گرفتن‌ آن وجـود داشت، به خاطر هـمین،بـچه‌ها‌ به‌ من‌ می‌گفتند‌«ژان‌ پالاشـ‌».1قـرار بود من نزدیک سینمایی منتظر پایان‌ بازی بمانم و وقتی جمعیت به آن‌جا سـرازیر مـی‌شد من کوکتل‌ها را بین بچه‌های گـروه تـقسیم کـنم. [...در چنین لحظه‌ای‌]من شـیشه‌های‌ آتـش‌زا را به دست دوستانم دادم.آنـها یـکی را در اطراف‌ میدان فردوسی و یکی را هم در چهارراه حسن‌آباد داخل ماشین پلیس انداخته و آن‌ها را به آتـش‌ کـشیدند.دو تا‌ از‌ شیشه‌ها را هم من با خـود بـه سمت دفـتر هـواپیمایی اسـرائیل به نام«ال.عال»در خـیابان ایران بردم.پس از فراری دادن دو پاسبان و نگهبان آن‌جا،شیشه‌ها و تابلوهای‌ دفتر‌ را شکستم،بعد هردو کوکتل را به درون دفـتر انـداختم و فرار کردم.طولی نکشید که شـعله‌های‌ آتـش بـر تـمامی دفـتر زبانه می‌کشید و بـعد‌ صـدای‌ آژیر ماشین پلیس و آتش‌نشانی...»
پلیس‌ و مأموران‌ امنیتی در آن روزها موفق به یافتن عاملین و مسببین این حادثه نـشدند و ایـن‌ گـروه توانست به فعالیت‌های سیاسی و مبارزه‌جویانه خود ادامـه دهـد.تـا آنـ‌که‌ در‌ اردیـبهشت سـال‌ 1349 تنظیم‌ اعلامیه‌های‌ تند و آتشین علیه ورود سرمایه‌داران و سرمایه‌گذراران آمریکایی به‌ ایران موجب دردسر فراوان برای ایشان شد.
با دستگیری یکی از افراد گروه«بی‌نام‌ونشان»عزت شاهی،تعدادی دیگر دسـتگیر می‌شوند.
عزت که‌ خود‌ نیز در کارگاه دوستش(و محل انبار اعلامیه‌ها)به دام ماءمورین می‌افتد سعی‌ می‌کند با رد گم کردن از این مخمصه رهایی یابد.وانمود می‌کند که اتفاقی به آن کارگاه آمده‌ و قـصد‌ دریـافت طلبش‌ را دارد و سیاه‌بازی می‌کند که دوستش از پرداخت بدهی خود سرباز می‌زند.وقتی می‌شنود که دوستش دستگیر‌ شده است تظاهر می‌کند که از این امر خوشحال‌ است و شاید‌ این‌ امر‌ او را به طـلب خـود برساند!هنگامی که ماءمورین علت دستگیری دوست او را تهیه،تکثیر و توزیع ‌‌اعلامیه‌ عنوان می‌کنند و عزت را هم به همراهی و همدستی دوستش‌ متهم می‌کند،عزت در‌ ادامـه‌ نـمایش‌ خود دست‌هایش را پیش می‌کشد تـا آنـها دستبند بزنند و می‌گوید:
«من خودم می‌آیم،باید بیایم‌ تا این لکه ننگ را که شما می‌گویید از دامنم پاک کنم.چون‌ من شاه‌ دوست هستم‌!یک‌ وطـن‌پرست واقـعی!...آن‌کسی را که حساب پاک اسـت از مـحاسبه چه باک‌ است!یا اللّه برویم،من خودم با پای خودم می‌آیم...گویا آنها دستبند به همراه نداشتند و فکر نمی‌کردند که‌ در چنین وضعیتی قرار بگیرند یکی از آنها گفت:نه بابا!این پسـر خـوبی است، دستبند نمی‌خواهد،خودش می‌آید!بعد یکی دست چپ و دیگری دست راستم را گرفته، حرکت کردند.در‌ میان‌ نگاههای شاگردهای کارگاه از آن‌جا خارج شدیم.در خیابان به کنار ماشینی که پارک شده بود رسـیدیم.تـا آن لحظه بـه یکی دو سال زندان فکر می‌کردم و فرار از دست‌‌ مأمورین‌ جایی در ذهنم نداشت.مأموری پشت رل نشست.یکی هم دسـت مرا رها کرد و جلوتر از من در عقب ماشین نشست.تا من بـین آنـها بـنشینم،در لحظه‌ای جرقه‌ای‌ در‌ فکرم زده شد: فرار!ثانیه‌ای درنگ کردم تا این لحظه ماءمور بیرون خودرو به من گـفته ‌ ‌بـود:«برو بنشین»و من‌ در حالی که کله‌ام را به درون اتومبیل برده‌ بودم‌ و یک‌ پا در میان هـوا و زمـین‌ داشـتم‌،دستی‌ را که‌ آزاد بود با سرعت تمام به داخل جیب برده بودم و پاشنه‌کش فلزی را درآورده و با قـدرت تمام به روی‌‌ مچ‌ مأموری‌ که دستم را گرفته بود،زدم.فریاد«آخ‌»به‌ آسـمان برخاست و دست من رهـا شـد.با قدرت تمام-آن‌طور که در تصور نمی‌گنجد-شروع به دویدن کردم.ماءمورین‌ تا‌ به‌ خودشان‌ بیایند و بفهمند که چه شده است من چند ده‌ متری از آنها فاصله گرفته بودم.آنها بـه دنبالم‌ می‌دویدند در حالی که بارانی از فحش و بدوبیراه روانه‌ام‌ می‌کردند‌.داد‌ می‌زدند:«بگیریدش!» من هم می‌دویدم و دستم را تکان می‌دادم و فریاد می‌زدم‌:«بگیریدش‌!»مردم حیران به ما می‌نگریستند و نمی‌دانستند که چه کسی را باید گـرفت!»
بـه این ترتیب شاهی‌ از‌ محاصره‌ و چنگال ماءمورین فرار می‌کند و پس از آن‌که دوست دیگری‌ را که در‌ خدمت‌ سربازی‌ به سر می‌برد از جریان آگاه کند،با هم برای اختفا به روستایی در‌ حدود‌ 30‌ کیلومتری اراک می‌روند.خـاله دوسـت عزت در آن روستا ساکن بود و ایشان می‌پنداشتند که‌‌ آن‌جا‌ محل خوبی است برای مخفی شدن،تا آبها از آسیاب بیفتد:
«...قبل از‌ حرکت‌ از‌ داخل شهر[اراک‌]یک کله‌قند برای خاله خانم گرفته و داخل سـاک‌ گـذاشتیم.
ساک دیگری هم داشتیم‌ که‌ محتوی کتاب و لباس بود.فکر می‌کردیم بیست-سی روزی در آن‌ جا خواهیم‌ ماند‌.بعد‌ از دو-سه ساعت تشنه و گرسنه به روستا رسیدیم.از پسربچه‌ای آدرس‌ خاله خـانم را‌ پرسـیدیم‌.پیـدا بود که ما غریبه هـستیم.آن پسـر گـفت:«دیشب محمود سراغتان‌ آمده‌‌ بود‌!»...وقتی در خانه به روی‌مان باز شد یک‌دفعه زنی به سر و رویش زد و ایستاد به‌ گریه‌ کردن‌‌ :«خـاله جـان!چـرا این‌جا آمدید؟!بدبخت شدم...بیچاره شدم...دیشب ژاندارم و کـدخدا بـه‌‌ دنبال‌ شما این‌جا آمده بودند.می‌گفتند که شما آدم کشته‌اید!قتل کرده‌اید!آره...درست‌ است؟!»ما برّوبر به‌ او‌ نگاه می‌کردیم.فهمیدیم کـه مـنظور آن پسـربچه از«محمود»همان‌ «مأمور»بوده‌ است‌...»
برای این دو فراری،درنگ جـایز نیست‌.از‌ همان‌ راهی که آمده‌اند نمی‌توانند برگردند چرا که‌ تا‌ فردا صبح خبری از ماشین برای رفتن به شـهر نـیست.هـوا رو به‌ تاریکی‌ است که راه بی‌راهی‌ را‌ پیش‌ رو می‌گیرند‌ و از‌ طریق‌ مزارع و مرغزارها پیـاده راه مـی‌افتند.آنها‌ بعد‌ از افت و خیزهای‌ فراوان و با پشت سر گذاشتن موانع و گرفتاریهایی چون:گیر‌ افتادن‌ در باتلاق،سـرد شـدن هـوا، گرسنگی‌ و...می‌توانند از این مخمصه‌ رهایی‌ یابند.از اراک به قم‌ و بعد‌ به تهران مـی‌روند.پسـ‌ از اسـتراحت کوتاهی در تهران و تجدید قوا در منزل‌ یکی‌ از دوستان به سمت شمال‌ راهی‌‌ می‌شوند‌ و چند صـباحی را‌ در‌ رشـت،بـندر انزلی و لنگرود‌ سپری‌ می‌کنند.با طولانی شدن دوره‌ اختفا،هزینه‌ها افزایش می‌یابد.مشکلات و مـحدودیت مـالی،ایشان را‌ وادار‌ به بازگشت به‌ تهران می‌کند.عزت‌ سریع‌ دست‌به‌کار شده‌ و برای‌ تأمین‌ مـعاش و هـزینه‌های زنـدگی اقدام‌‌ می‌کند اما دوستش در یک گرداب ذهنی گیر می‌افتد و دهان این پندار واهی کـه«مـبارز‌ نباید‌ کار کند و دغدغه تأمین معاش را‌ داشته‌ باشد‌،می‌بایست‌ مردم‌ به او کمک‌ کـنند‌ تـا او مـبارزه کند»او را می‌بلعد.سفر بهترین دوره برای شناخت انسان است.عزت نیز‌ که‌ از‌ پندار و وهمیّات‌ دوستش آگـاهی مـی‌یابد تصمیم به‌ جدایی‌ می‌گیرد‌.در‌ بدو‌ همین‌ تصمیم،این دوست،گرفتار ساواک مـی‌شود و عـزت در پی دوسـتان دیگرش می‌رود.
او که مبارزی است مذهبی و بر اساس عقیده اسلامی به مبارزه با ظلم و نـاعدالتی بـرخاسته‌، بـه کانون مبارزه دیگری با هویّت اسلامی هدایت می‌شود.حضور در جلسات قرآن و تـفسیر و کـلاس‌های عربی،موجب پیوند وی با گروه حزب اللّه‌2می‌شود.
همکاری شاهی با این گروه دیری‌ نمی‌پاید‌.گـروه حـزب اللّه به خاطر وجود دو دیدگاه متفاوت‌ از هم،یکی اعتقاد سخت به مذهب و دیـگری اعـتقاد صرف به مبارزه در تعارض قرار می‌گیرد. دیـدگاه اول،یـعنی اصـالت‌ دادن‌ به اسلام از طرف کسانی چون جـواد مـنصوری،عباس آقا زمانی‌ و عباس دوزدوزانی و دیدگاه دوم اصالت دادن به مبارزه از طرف شاخه نظامی‌ حـزب‌؛عـلیرضا سپاسی آشتیانی،محمد مفیدی‌،بـاقر‌ عـباسی و مصطفی جـوان خـوشدل،تـقویت می‌شود.
این تعارض به اضافهء نـبود رعـایت مسائل امنیتی از طرف اعضای حزب و نیز مکانیسم نادرست‌ جذب اعضا،مورد‌ انـتقاد‌ شـاهی قرار می‌گیرد تا‌ این‌که‌ موجب جـدایی او از این گروه می‌شود.
حـزب اللّه در شـهریور 1350 که سازمان مجاهدین خلق ضـربه سـختی از ساواک می‌خورد به‌ همکاری و کمک خوانده می‌شود.شاخه نظامی حزب شائق‌ است‌ کـه در ایـن روزهای بحران، در کنار سازمان مـجاهدین بـاشد کـه این شوق از طـرف نـیروهای باتجربه‌تر و قدیمی‌تر حزب چـون‌ جـواد منصوری و عباس آقا زمانی(ابو شریف)به شدت مورد‌ مخالفت‌ قرار می‌گیرد‌.با عـمیق‌تر شـدن این تعارض‌ها راهی جز به جـدایی مـنصوری‌3و ابو شـریف‌4نـمی‌ماند.ابـو شریف راه‌ لبنان‌ را پیـش می‌گیرد و جواد هم بعد از مدتی(خرداد 51)مجددا‌ دستگیری‌ و به‌ زندان می‌افتد.
مدت زیادی نمی‌گذرد کـه عـزت شاهی تحت شرایطی(شرط عدم تـمکین و عـدم‌ هـمکاری بـا گـروههای ‌‌چپی‌-مارکسیستی)بـه هـمکاری با مجاهدین راغب می‌شود.شرطی که‌ عزت بر اجرای آن‌ بسیار‌ اصرار‌ می‌ورزید از همان آغازین روزهـای هـمکاری زیـر پا گذاشته‌ می‌شود:
«...در اواخر سال 50،اعلامیه‌ای‌ پخش شـد کـه بـه مـن نـدادند.احـساس کردم که مجاهدین‌ نوشته‌هایشان را به‌ من نمی‌دهند.به هرحال‌ نسخه‌ای‌ از این اعلامیه به دست من رسید.مجاهدین‌ در این اعلامیه برای سرقت مسلحانه بانک‌ها توسط چریک‌های فدایی خـلق‌5توجیه شرعی‌ درست کرده بودند و کار آنها را با مصادره اموال کفار‌ قریش در جنگ که صرف و خرج مسلمین‌ شده بود،مقایسه کرده بودند....وحید افراخته‌6رابط سازمانی من که تظاهر مـی‌کرد از وجـود این اعلامیه خبر ندارد...روزی که در منزل من‌ بود‌ پس از صرف چای وقتی خواستم کت او را وارونه در اختیارش بگذارم،حدود 50 نسخه از آن اعلامیه از کتش به پایین ریخت و...».
با گذشت زمان،مجاهدین همکاری و مـساعدت‌ خـود‌ را با چریک‌های فدائی خلق عمیق‌تر کردند و حتی از ارائه کمک‌های مالی و اعتباری به آنها که خود از مردم و محل وجوهات شرعی‌ جمع‌آوری می‌کردند ابایی نداشتند:
«...یـک بـار پی‌ بردم‌ که ایشان(مـجاهدین)بـه فدائی‌ها پول داده‌اند.وقتی سرنخ به دستم آمد،آنها را بازخواست کردم و پرسیدم شما به فدائی‌های پول داده‌اید؟اول گفتند:نه!حدود ده-بیست‌ روزی من این‌ سؤال‌ را‌ می‌کردم و آنها انـکار مـی‌کردند.تا‌ بالاخره‌ مجبور‌ شـدم و گـوشه‌ای از سرنخ را نشان‌شان دادم و گفتم که از فلان کانال رد شده‌اید.وقتی رودست خوردند و قضیه لو رفت توجیه‌ کردند‌ و گفتند‌:حتما منظورت همان پولی است که ما به‌ آنها‌ قرض الحسنه داده‌ایم، آن قرض است!»
وقتی بـذر بـی‌اعتمادی که در دل عزت نسبت به مجاهدین جوانه می‌زند و رشد‌ می‌کند‌ او‌ به‌ حفظ ارتباطات غیر سازمانی خود و همکاری با دیگر دوستان‌ مبارزش شدت می‌بخشد و اجازه‌ نمی‌دهد رابطین و مسئولین سازمان به این امـر آگـاهی یابند.
مـجاهدین خلق که از ناحیه‌ شاهی‌ در‌ فعالیت‌های تشکیلاتی و سیاسی مورد انتقاد شدید بودند،برای دور کردن کانون‌ خطر‌ از خود،او را از ایـن حوزه خارج و به حوزه فعالیت‌های‌ نظامی و عملیاتی می‌کشانند تا در‌ یک‌ فـرآیند‌ عـمل‌زدگی،یـافته‌های ذهنی و فکری او را به تحلیل‌ ببرند.عزت در این‌ دوره‌ از‌ فعالیت در سازمان به ساخت بمب،تهیه مواد و محلول‌های‌ انـفجاری،‌ ‌تـهیه سلاح و مهمات،شناسایی‌ افراد‌ و اماکن‌ و...می‌پردازد.
ساواک که زخم‌خورده فعالیت‌های عزت است بـا بـه دسـت آوردن اعترافاتی از دوستان‌ مبارز‌ دستگیرشدهء عزت نسبت به او جری‌تر شده و در صدد هستند به هرقیمتی که‌ شـده‌ زنده‌ یا مردهء او را به دست آورند تا پرونده این مبارز دردسرآفرین را ببندند‌.اصـرار‌ و اشتیاق ساواک بر ایـن‌ کـار در تابستان 51 مشخص است.وقتی در گرماگرم‌ مردادماه‌ 51‌ در خیابان فردوسی در چهارراه استانبول یک تاکسی منفجر می‌شود،ساواک در مطبوعات اعلام می‌کند‌:«عزت‌‌ شاهی و عادل جسمی(راننده تاکسی)پس از فرار از محل به علت‌ انفجار‌ مواد‌ مـنفجره در داخل‌ ماشین به قتل رسیدند.»
یک روز قبل از این حادثه ساواک پس‌ از‌ تحقیق‌ و بررسی زیاد،خانه عزت را شناسایی و پس از محاصره و تفتیش آن به‌ اوراق‌ هویت و عکس وی دست یافته بود و عکس را در تعداد زیادی‌ تکثیر و ذیـل عـنوان«تحت تعقیب‌»در‌ اختیار مأمورین قرار داده بود.این وقایع در حالی است که‌ عزت‌ زنده‌ است و ساواک در شناسایی جسد(یا به‌ عمد‌ یا‌ به سهو)اشتباه کرده.هرچه که هست‌‌ نتیجه‌،خـوشایند سـاواک است و برای مدتی مأمورین می‌توانند پاسخ‌گوی بالادست خود باشند:
«...گویا دو‌ نفر‌ که قصد بمب‌گذاری در محله‌ای‌ را‌ داشتند شرایط‌ را‌ مساعد‌ نمی‌بینند و از این‌ کار صرف‌نظر کرده‌ و سوار‌ یک تاکسی می‌شوند،اما فـراموش مـی‌کنند که چاشنی را قطع کنند. در‌ بین‌ راه یکی از آن دو پیاده‌ می‌شود و لحظاتی بعد تاکسی‌ منفجر‌ می‌شود.در آن به سمت‌‌ ساختمان‌ پلاسکو پرت می‌شود و قطعاتی هم از آن به داخل سفارت ترکیه می‌افتد.از‌ آن‌جا‌ که‌ اجساد قـابل شـناسایی نـبودند‌ و حامل‌ بمب‌ در مشخصات کلی‌ شـبیه‌ مـن بـوده است برای‌ ساواک‌‌ این حدس تقویت می‌شود که آن جنازه متعلق به من است...».
شاهی خبر انفجار‌ و کشته‌ شدن خود را فردا در بـازار‌ مـسگرها‌ و هـنگام خوردن‌ غذا‌ می‌شنود‌. رفتار ساواک با این‌ واقـعه از ابـعاد مختلف جای بررسی است،تا مجال کجا باشد!
ره‌آورد این حادثه برای‌ عزت‌ در سازمان،افشا شدن نام واقعی‌ ویـ‌ اسـت‌.تـا‌ آن‌ زمان او در‌ سازمان‌ فقط با نام مستعار شناخته می‌شد.در فـرصت پیش آمده و کاسته شدن فشار تعقیب و مراقبت ساواک‌ از‌ شاهی‌ بر شدت و فعالیت او افزوده می‌شود.
در‌ تابستان‌ 1351‌ عزت‌ شاهی‌،وحـید‌ افـراخته و مـحسن فاضل در سفری به شهر اصفهان‌ چند بمب را در هتل شاه عباس و شـهربانی اصـفهان(واقع در میدان چهارباغ)منفجر می‌کنند. این انفجار در این‌ مکان و زمان دلایلی دارد:
«...علتش این بود که تـا آن روز مـا هـرچه این طرف و آن طرف بمب منفجر می‌کردیم خبر آن در جراید منعکس می‌شد.وقتی مـطلع شـدیم کـه‌ نخست‌وزیر‌ یکی از کشورهای بلوک شرق از اصفهان دیدار دارد و مهمان استانداری در هتل شاه عباس است،تـصمیم گـرفته شـد که در این‌جا بمب‌گذاری کنیم،تا حداقل به خاطر خارجی‌ها‌ رژیم‌ مجبور به انعکاس اخـبار انـفجار بمب‌ها شود.»
شعبان جعفری معروف به شعبان بی‌مخ از چهره‌هایی بود که رژیم مـی‌کوشید مـشت ایـن لمپن‌ را‌ به‌ دهان برخی آزادی‌خواهان و مبارزین بکوبد‌.نقش‌ سرکوبگری وی در کودتای 28 مرداد 1332 و ضرب و جرح دکـتر سـید حسن فاطمی(معاون و وزیر کابینه دکتر مصدق)و نیز قرق‌ خیابانی او و نوچه‌هایش در‌ بعد‌ از ظـهر 15 خـرداد‌ 1342‌ از یـاد و خاطره مردم،پاک نخواهد شد.سازمان مجاهدین به همین دلایل تصمیم می‌گیرد تا به زورگیری و زورگـویی‌های و قـداره‌بندی‌های شعبان پایان دهد.عزت مطهری و وحید افراخته،مأمور کشتن او می‌شوند‌. پس‌ از چـند روز شـناسایی و مـراقبت،در سحرگاهی از اولین ماه پاییز 51،با موتور و مجهز به‌ سلاح بر سر راه او سبز می‌شوند.شعبان در بـرابر اسـلحه‌ای کـه او نشانه‌ رفته‌ است دستپاچه‌‌ شده و در حالی که چند قدم عقب می‌گذارد چـند گـلوله بی‌هدف برای دفاع شلیک می‌کند و بعد نقش‌ زمین می‌شود.گیر کردن گلوله در کلت رولور و صدای آژیر مـاشین‌ پلیـس‌،فرصت‌‌ شلیک گلولهء نهایی را از آنان گرفت.مهاجمین صحنه را ترک می‌کنند و وحید افـراخته کـه در اثر‌ ‌‌گلوله‌ جعفری از سرشانه زخمی است تـوسط دکـتر حـسین عادلی مداوا می‌شود.شعبان جعفری‌‌ نیز‌ سـخت‌جان‌تر‌ از آنـهاست که این گلوله‌ها او را از پا درآورد.
اقدامات مسلحانه قهرآمیز بعدی،موقعیت‌ شاهی را حساس و خطرناک می‌کند ایـن امـر سازمان را به این نقشه سـوق‌ مـی‌دهد که بـرای چـند‌ صـباحی‌ عزت و دوستانش به اتلاف وقت یـاد مـی‌کند.
خانه‌ای در مشهد مهیا می‌شود،حسن ابراری،وحید افراخته،محمد یزدانی و محسن فـاضل‌ در کـنار عزت به زندگی در این خانه تـن می‌دهند.عزت‌ از این دوره از زنـدگی بـه اتلاف وقت یاد می‌کند.
شـشم بـهمن 1351 دهمین سالگرد انقلاب سفید،این تیم برای انجام یک سری عملیات‌ قهرآمیز و مـسلحانه بـه تهران فراخوانده می‌شوند.آنان‌،حـدود‌ ده بـمب مـی‌سازند و کار می‌گذارند.از آن جـمله،بـمب‌هایی است که در شرکت فـیروز و فـروشگاه شهربانی(واقع در خیابان خیام)و...منفجر می‌شوند.این تیم پس از انجام موفقیت‌آمیز عملیات خود‌ به‌ مـشهد و خـانه امن تیم بازمی‌گردند.
زندگی در مشهد بـرای ایـشان خسته‌کننده و فـرسایشی اسـت.در کـمتر از یک ماه مجددا بـه تهران‌ بازمی‌گردند.اما این بازگشت برای عزت خوش‌یمن نیست‌.او‌ در پنجم اسفند 51 در ساعت‌ 5/1 بعد از ظهر بـه کـارگاه بافندگی یکی از دوستانش واقع در کوچه‌ای بـه نـام رودابـه حـوالی چـهارراه سیروس در محاصره مـأمورین غـافلگیر می‌شود‌:
«...مأمورین‌ در‌ خانه‌ای روبروی کارگاه سنگر گرفته‌ بودند‌.با‌ دیدن من درنگ نکردند. از شکاف در مرا زدنـد.در رگـبار اول،کـسی متوجه نشد و خودم هم متوجه نشدم کـه از‌ کـجا‌ خـورده‌ام‌.هـرچه ایـن طـرف و آن‌طرف را نگاه کردم هیچ‌چیز‌ ندیدم‌.حدود سه چهار دقیقه‌ای، در کوچه افتاده بودم.سیانور و چند شماره تلفن در جیبم را خوردم تا چیزی به‌ دست‌ این‌ها‌ نیفتد. تقریبا داشتم بـی‌هوش می‌شدم و خودن زیادی از بدنم رفته‌ بود که ماءمورین در آن خانه را باز کرده‌ و بیرون آمدند و گفتند که دست‌هایت را بالا کن و اسلحه‌ات‌ را‌ در‌ جوی بینداز.مردم هم جمع‌ شده بودند و به آنها فحش مـی‌دادند‌ کـه‌ چرا بچه مردم را کشتید و چرا این کارها را می‌کنید.
من از روی نفرت یا اتفاقی‌،دست‌ روی‌ کمر گذاشتم و گفتم:اگر جلو بیایید با نارنجک تکه‌ تکه‌تان خواهم کرد‌.در‌ صورتی‌ که اصـلا نـارنجکی همراه نداشتم،با این تهدید آنها دوباره به روی‌ من رگبار‌ بستند‌ و این‌بار‌ دو گلوله دیگر خوردم و دختر بچه‌ای به نام اعظم امیرفر7کـشته‌ شـد و یکی دو‌ نفر‌ هم زخمی شـدند.»
سـیانور و گلوله موفق به از پا انداختن عزت شاهی که‌ به‌ خاطر‌ کوه‌نوردی‌ها و ورزش‌های‌ ممتد صاحب بدنی قوی بود،نشد.در بیمارستان شهربانی مأمورین خوشحال بودند‌ که‌ وی از مـرگ حـتمی نجات یافته است چـرا کـه می‌پنداشتند می‌توانند اطلاعات ناب‌ و تازه‌ای‌ از‌ افراد و گروه‌های مرتبط با او به دست آورند.
عزت در مورد احساس خود هنگام به‌ هوش‌ آمدن در بیمارستان می‌گوید:
«بهوش بودم ولی از نظر روحی به خاطر‌ آن‌که‌ شـهید‌ نـشده بودم خیلی شکسته و افسرده بودم.در عین‌حالی که خود را به خدا از هروقت‌ دیگر‌ نزدیک‌تر‌ احساس می‌کردم،دربارهء زنده ماندنم‌ یک‌باره ای تحلیل در ذهنم خطور کرد‌:معلوم‌ نیست آنهایی که در اثر خوردن سـیانور یـا اصابت‌ گـلوله کشته می‌شوند شهید محسوب شوند،چه‌بسا‌ خداوند‌ تقدیر مرگ را برای آنها از این جهت‌ مقدر می‌کند که آنـها‌ قدرت‌ و یارای مقاومت در برابر شکنجه را ندارند‌ و چه‌بسا‌ کسانی‌ که دو قبضه عـمل مـی‌کنند تـا شهید‌ شوند‌ ولی نمی‌شوند،کسانی هستند که می‌توانند در برابر فشارها مقاومت کنند و در زیر‌ شکنجه‌ بمیرند و یا اعدام شـوند.‌ ‌پسـ‌ خدا‌ آنها را‌ زنده‌ نگه‌ می‌دارد.با درخشش چنین اندیشه‌ای در‌ مغزم‌،عزم جزم کـردم کـه در هـرصورت و تحت هرفشار و سختی‌ای مقاومت کنم.زخم‌هایم‌ باز‌ بود،فقط جلوی خونریزی مرا گرفته‌ بودند و از بـدنم‌ سم‌زدایی‌ می‌کردند‌.لخت‌وعور روی تخت قرار داشتم‌ تنها‌ یک ملحفه تا نیمه بدنم را پوشـانده‌ بود.گفتم می‌خواهم نـماز بـخوانم گفتند‌:بخوان‌!آبی،خاکی برای وضو و تیمیم‌ در‌ اختیارم‌‌ نگذاشته بودند.به‌ همان‌ حالت درازکش بر روی‌ تخت‌ تکبیر گفتم.در آن دو رکعت نمازی که می‌خواندم با خدا چنین رازونیاز می‌کردم‌ که‌ خدایا!بـه هرروی نخواستی که من‌ با‌ گلوله یا‌ سیانور‌ کشته‌ شوم و شاید می‌خواهی مرا‌ در این شرایط و اوضاع ببینی.حال که تو به این وضع، سختی و شکنجه برای من‌ راضی‌ هستی،من هـم رضـایم به رضای‌ تو‌.اما‌ التماسی‌ و خواهشی‌‌ دارم و آن این‌که‌ مرا‌ از این آزمایش روسفید بیرون بیاوری،طوری نباشد که من زنده بمانم ولی‌ خجالت‌زده و شرمگین؛به‌ من‌ ایمانی‌ بده که بتوانم آنها را گـول بـزنم‌ و خرشان‌ کنم‌.این‌ عین‌ آن‌‌ درد دلی بود که با خدا داشتم وقتی که نمازم تمام شد،حال آمدم.انگار که اصلا مرا نگرفته‌اند و هیچ ناراحتی ندارم.من که تا چـند لحـظه‌ پیش افسرده و ضعیف بودم ناگهان چنان جسارت یافتم‌ که به آنها پرخاش کردم و آن‌ها کتکم زدند...»
دستگیری شاهی برای ساواک پیروزی بزرگی است چنان‌که ماءمورین نمی‌توانند خوشحالی‌ خود را از‌ ایـن‌ پیـروزی کـتمان کنند.جشن و شادمانی در اتاق بـیمارستان بـرای خـود راه می‌اندازند و بهترین غذا و نوشیدنی‌ها را سفارش می‌دهند.
اذیت و آزارها و شکنجه‌ها هم از همان لحظه پرخاش عزت و امتناع وی‌ از‌ پاسخ به سؤالات‌ ماءمورین شـروع مـی‌شود.در حـالی که بر دهان و بینی او لوله اکسیژن و کیسه تزریق خـون بـه‌ بدنش وصل است او‌ را‌ کتک می‌زنند تا از او‌ آدرس‌ خانه را بگیرند.با آتش سیگار،کف پا،ناف‌ و بیضه‌او را می‌سوزانند تا او اشاره کـوچکی بـه مـحل اختفا و خانه تیمی خود بکند.اما‌ بی‌فایده‌‌ است.در روزهای بـعد‌ شلاق‌ با کابل و کتک با مشت و لگد نیز اضافه می‌شود.تمامی این اعمال‌ جز گستاخ‌تر و جسورتر کردن عـزت نـتیجه‌ای بـه همراه ندارد.
در مدت سیزده روزی که عزت در بیمارستان است‌،مقامات‌ و ماءموران امـنیتی بـسیاری از او دیدن می‌کنند.عزت برای آنها به غول و بتی تبدیل شده بود که دیدار چهره وی برایشان مـغتنم‌ بـود.
از آنـ‌جا که پیشتر بر سر محل‌ و فعالیت‌های‌ دیگر تعدادی‌ از دوستان و همرزمان عزت‌ دسـتگیر شـده بـودند و خیلی از کارهای کرده و ناکرده را به گردن وی انداخته‌ بودند،ماءمورین در تلاش بودند و در رفت‌وآمدهای بسیار بـه دنـبال جـستن‌ اطلاعات‌ و مدارکی‌ که عزت را وادار به‌ اقرار و صحبت کند.اما عزت که برای چنین روزهـایی خـود را آماده ‌‌کرده‌ بود،می‌کوشید تا با پیاده‌ کردن ترفندهای مختلف از ارائه اطلاعات درست و صـحیح‌ طـفره‌ بـرود‌ و زمان را بکشد.گاهی‌ در برابر عکسی که از او به نمایش می‌گذارند به دفاع‌ از تقلید خود از امـام بـرمی‌خیزد و می‌گوید: «مگر رساله فروختن اشکال دارد،مگر‌ مقلد خمینی بودن ایرادی‌ دارد‌!و...».زمانی هم‌ مـی‌پذیرد کـه سـمپات مجاهدین است اما از کسی نام می‌برد که در کوه با او آشنا شده و رابط او بود.در حالی کـه او کـشته شده است و چنین سخنی‌ و اطاله کلامی فقط رد گم کردن است.با ایـن کـه او دربـارهء اشخاص خیالی صحبت می‌کند که اصلا وجود خارجی ندارند و داستان‌هایی که‌ ساخته‌وپرداخته ذهن فعال اوسـت:
«...مـن هـنگامی که در‌ مورد‌ اصابت گلوله‌های رگبار دوم قرار گرفتم از ته دل فریاد زدم:«حسین‌ آمدم!حـسین آمـدم!»من هیچ‌کس را با القابشان صدا نمی‌کنم مگر در معذوریت و شرایط خاصی باشم.امام حسین‌ و ائمه‌ اطهار را هـم بـه همین شکل صدا می‌کنم.خدای ناکرده قصد کوچک کردن آنها را ندارم.ایـن‌طوری راحـت‌تر هستم و فکر می‌کنم بهتر می‌توانم ارتباط بـگیریم.ایـن در حـالی است‌ که‌ بچه‌های سازمان هم مرا بـه نـام مستعار حسین محمدی می‌شناختند. من بعد از 30 ساعت از دستگیریم نشانی خانه مشهد را به آنـها دادم کـه چند وقت پیش آن‌ را‌ تـخلیه‌‌ کـرده بودیم.مـأمورین خـیلی خـوشحال‌ از‌ این‌ اعتراف،دوایر مربوط در مشهد را بـه سـراغ این خانه‌ می‌فرستند که می‌بینند تخلیه هست.وقتی من خشم آنها را بـر‌ سـر‌ این‌ قضیه دیدم گفتم:من تـا چند وقت پیش‌ کـه‌ در مـشهد بودم در این خانه زندگی مـی‌کردم،مـن از کجا بدانم که حالا کجا رفته‌اند. صاحب‌خانه به اینها‌ گفته‌ بود‌ که آنـها چـهار نفر بودند.
گفتم او اشتباه کـرده اسـت‌،مـا سه نفر بـودیم.مـن و حسین محمدی و حسین جـعفری.حـسین‌ محمدی که نام مستعار خودم بود و حسین جعفری‌ را‌ همین‌طور‌ از خودم درآوردم و از آن‌جا که‌ من هـنگام گـلوله خوردن گفته‌ بودم‌:حسین آمدم فـکر مـی‌کردند حسین کیست؟من چـنان نـقش‌ بـازی کردم که آنها بـه راستی فکر می‌کردند،حسین‌ محمدی‌ مسئول‌ و رابط من است.خب وقتی‌ من بر سر تـرور شـعبان جعفری با‌ موتور‌ به‌ زمین خـوردم از نـاحیه کـتف دچـار نـاراحتی بودم.در مشهد عـکس رادیـولوژی از آن‌ گرفته‌ بودم‌ که دکتر نام مستعار مرا یعنی حسین محمدی را بر روی‌ پاکت نوشته بـود‌.مـن‌ آدرس پاکـت را از بین برده بودم و فقط نام بیمار را نـگه داشـته‌ بـودم‌.وقـتی‌‌ آنـها پاکـت را پیدا می‌کنند باور می‌کنند که حسین محمدی وجود خارجی دارد و مسئول‌ من‌‌ است.بعد از آن تحت فشار بودم که بگویم حسین محمدی را کجا‌ می‌شود‌ پیدا‌ کرد.»
مأمورین پس از دریافت هـراطلاع غلطی از شاهی برای بررسی صحت و بررسی آن می‌رفتند‌. وقتی‌ به کذب بودن آن می‌رسیدند برمی‌گشتند و با او خشن‌تر برخورد می‌کردند اما‌ باز‌ عزت‌‌ جوابی در آستین داشت و به نتیجه نرسیدن مأمورین را به هرشکلی کـه بـود توجیه می‌کرد‌:
«حدود‌ 36‌ ساعت از دستگیریم می‌گذشت و این در حالی بود که طبق آموزش‌های سازمان‌ هر‌ دستگیرشده‌ای موظف بود تا 12 ساعت مقاومت کند و در این مدت تمام آثار و ردّ پاها باید‌ پاک‌‌ مـی‌شد و خـانه تیمی و امن را تخلیه می‌کردند.در غیر این صورت مسئولیتی‌ به‌ عهده فرد دستگیر شده نبود.من بعد‌ از‌ این‌ ساعت طولانی مقاومت به خانه‌ای در کـوچه‌ امـامزاده‌ یحی اعتراف‌ کردم.ساعت 3 یـا 4 بـعد از نیمه‌شب آنها رفته بودند و گشتی زده‌ بودند‌ ولی خانه را پیدا نکرده‌ بودند‌،فکر کرده‌ بودند‌ که‌ من دروغ گفته‌ام دوباره شروع کردند‌ به‌ زدن من،گفتم کـه راسـتش را بخواهید من تا بـه حـال هرچی‌ گفتم‌ دروغ است،حالا می‌خواهم دیگر راست‌ بگویم(!)این‌ بیچاره‌ها(مأمورین‌ و بازجوها‌)قرص می‌خوردند و می‌آمدند بالای سر‌ من‌،من شلاق که‌ می‌خوردم جلوی آنها فریاد می‌زدم اما در دل خودم بهشان‌ فـحش‌ مـی‌دادم و یا پشت سرشان‌ شکلک‌ درمی‌آوردم‌.»
عزت‌ از آن پس‌ هرجا‌ که آنها مدارکی دال‌ بر‌ خرابکاری شاهی می‌یابند او تقصیرها و برنامه‌ها را به گردن حسین محمدی می‌اندازد.هردروغی که‌ می‌گوید‌ پای آن می‌ایستد و آخر الامر ماءمورین‌ مـجبور‌ بـه پذیرش‌ آنـ‌ می‌شوند‌.عزت توانسته بود برای‌ تمام مدت دوران مبارزه‌اش، توجیهاتی بیابد و ارتباطات و فضاهای خیالی‌ای و بعضا سوخت‌شده‌ای را بازسازی کـند:
«خلاصه‌ بعد‌ از جمع‌بندی،من دو ماه کم‌ داشتم‌،باید‌ توجیه‌ می‌کردم‌ کـه ایـن دو‌ مـاه‌ را کجا بودم.در آن شرایط بحرانی و سخت آن‌قدر به خوبی خود را به خنگی زدم‌ تا‌ به‌ آنها قبولاندم کـه‌ ‌ ‌حـدود دو ماه در‌ کوه‌ زندگی‌ کرده‌ و خوابیده‌ام‌.علتش‌ هم این بود که مأمورین در خانه قـبلی مـن‌ یـک چادر ارتشی دو-سه نفره پیدا کرده و آورده بودند.چادر دلیل آن بود که من در کوه‌ چادر زدهـ‌ بودم و نیازی به اجاره خانه نداشتم.»
در دو ماه اول بازداشت هرروز عزت تحت شکنجه و کـتک بود و بعد از آن هردو هـفته،دو- سـه مرتبه سهمیه برای کتک‌ خوردن‌ داشت.اما وقتی که کسی دستگیر می‌شد و اعترافات و اطلاعات جدیدی به دست مأمورین کمیته مشترک می‌رسید شرایط برای عزت سخت‌تر و شکنجه‌ها تشدید می‌شد:
«سه ماه بـعد از دستگیری من‌ کسی‌ دستگیر شد که اعتراف کرده بود من دو-سه شب به منزل او رفته و شب‌ها زیر متکایم اسلحه می‌گذاشتم.وقتی مرا با او‌ روبرو‌ کردند و تحت فشار گذاشتند، گفتم‌ راستش‌ مـن هـیچ‌وقت اسلحه نداشتم،چرا که از آن می‌ترسم.آن اسلحه‌ای را که ایشان‌ درباره‌اش صحبت می‌کنند برای من نبود مال حسین محمدی بود‌ که‌ می‌خواست برود اصفهان و می‌ترسید‌ که‌ بین راه برایش دردسرآفرین باشد آن را برای چـند روز امـانت در خانه‌ام گذاشت،اما از آن‌جا که من نیز می‌ترسیدم مرا در حالی که اسلحه در خانه‌ام هست بگیرند‌،ناچار‌ آن دو شب‌ را از ترس به منزل این فرد می‌رفتم و شب‌ها در زیر بالش می‌گذاشتم.روز سوم هـم کـه خود حسین محمدی آمد و پس گرفت.»
شاهی چنین توجیهات و دورغ‌هایی‌ را‌ بالاجبار به‌ ماءمورین می‌قبولاند.او این‌گونه حمل‌ سلاح را موجه می‌کرد ولی هیچگاه زیر بار ساخت بمب و بمب‌گذاری نرفت‌.تمام این وقایع‌ در اوضـاع رقـت‌بار جـسمی عزت شکل می‌گیرد.جابه‌جایی‌ او‌ از‌ بـیمارستان بـه زنـدان کمیته مشترک نیز در همین حالت صورت می‌گیرد و (به تصویر صفحه مراجعه شود) ادامه ‌‌می‌یابد‌:
«...آن دو تا گلوله‌ای را که در کمرم بود راحت مـی‌توانستند بـا یـک‌ پنس‌ بیرون‌‌ بکشند.اما گلوله‌ای در مغز استخوان قـلم‌ پایـم بود که نمی‌شد دست زد.پزشکان‌ بیمارستان‌ بر این نظر بودند که برای‌ جلوگیری از عفونت و سیاه‌شدگی باید پایم را‌ از زانو قـطع کـنند‌.امـا‌ من نگذاشتم، گفتم اگر چنین کنید خودم را خواهم‌ کشت،شـما با این کارتان ثابت می‌کنید که‌ به دنبال کشتن من هستید.اگر کوچکترین‌ اقدامی برای قطع پایم بـکنید،مـطمئن بـاشید‌ خودم را خواهم کشت،من می‌خواهم با پای خودم‌ به آن دنیا بروم!».
بـدین‌ترتیب پای سـیاه‌شده و تیرخورده عزت را بدون حتی عکس‌برداری گچ می‌گیرند و در حالی که گچ آن خیس است‌ او‌ را به زندان کمیته مـشترک انـتقال مـی‌دهند.در این زندان عزت از انجام کارهای خود ناتوان است و مأمورین او را برای بازجویی کـشان‌کشان مـی‌بردند و مـی‌آوردند:
«مثل بادنجان مرا می‌کشیدند روی‌ زمین‌ و موقع بالا بردن از پله‌ها سرم به پله می‌خورد و تـمام آنـ‌ مـدت و د