تبریز پس از دستور ترک مقاومت رضاشاه

انگلیس اشغال ایران را که با عنوان «عملیات پشتیبانی» (Operation Countenance) شناخته می‌شود، با هماهنگی اتحاد جماهیر شوروی و از سه جبهۀ مختلف انجام داد:  
جنوب: فرود نیروهای هندی در بنادر خرمشهر و آبادان در ساحل خلیج فارس؛ مرکز: پیشروی نیروهای بریتانیایی و هندی از خانقین در شرق عراق به سمت کرمانشاه و همدان؛ و شمال: توسط نیروهای شوروی.

ژنرال سر آرچیبالد ویول، فرماندهی عملیات اشغال ایران را در شهریور ۱۳۲۰ رهبری کرد. در آن زمان، وی فرماندهی کل نیروهای بریتانیا در هند را بر عهده داشت و حوزۀ عملیاتی او شامل عراق نیز می‌شد و ایران به طور طبیعی در حوزۀ مسئولیت و برنامه‌ریزی عملیاتی او قرار داشت.

در پی اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در شهریور ۱۳۲۰ و صدور دستور ترک مقاومت از سوی رضاشاه در پنجم همان ماه، ارتشی که وی با صرف هزینه‌های هنگفت و تبلیغات گسترده ساخته بود، به یکباره فروریخت و در برابر تهاجم بیگانگان، هیچ‌گونه مقاومت مؤثری از خود نشان نداد. (ماجرای این دستور رضاشاه را اینجا بخوانید.)

کمتر از یک سال بعد، ساختار فرماندهی جداگانه‌ای به نام «فرماندهی ایران و عراق» (Persia and Iraq Command) ایجاد شد تا مسئولیت حفظ مناطق اشغالی و کریدور تدارکاتی را مستقیماً بر عهده بگیرد و فشار را از روی ویول و فرماندهی خاورمیانه بردارد.

این تصاویر مربوط به روزهای پس از دستور ترک مقاومت رضاشاه است.

تردد ستونی از نظامیان سواره از هنگ توپخانه ارتش سرخ داخل شهر تبریز هشتم شهریور ۱۳۲۰. عکاس دیوید مینسکر

یگان‌های متفقین در خیابان‌های شهر تبریز همراه با یک سلاح هویتزر ۱۵۲ میلی‌متری عکاس: وی اگروو.

رژه هنگ توپخانه ارتش سرخ در میانه شهر تبریز. عکاس دیوید مینسکر

تی-۲۶ با مسلسل ضدهوایی از لشکر ششم تانک شوروی در خیابان‌های تبریز